27-03-07

Verplichte rust (opnieuw)

Verdorie. Ik heb er teveel van genoten. Ik heb weer last van mijn scheenbenen. Waarschijnlijk scheenbeenvliesontsteking. Weer rusten dus... Het begint mij echt de keel uit te hangen. Ik heb nochtans rustig opgebouwd en niet teveel in één keer gelopen. De volgende keer als ik weer kan starten, zal ik enkel op zachte ondergrond lopen. Als ik er dan weer last van krijg, dan ga ik naar een sportdokter. Ondertussen ga ik vanaf volgende week proberen of het mogelijk is om te fietsen en te zwemmen om mijn conditie op peil te houden.
Sven R. vertelde me dat twee mensen die hij kende geopereerd zijn van chronische scheenbeenvliesontstekingen. Ik heb er wat over opgezocht op internet. Blijkbaar is het een operatie die geen resultaat garandeert, hoewel de meesten die het gehad hebben er wel tevreden van zijn.

Kristof VL is ondertussen volop bezig met zijn maraton, die steeds dichterbij komt (nog drie weken...)

De hoge hartslag van vorige week was geen toeval: ik was 's avonds en vooral 's anderendaags ziek, maar net niet ziek genoeg om niet te gaan werken, hoewel ik het mij vooral dinsdagmorgen erg beklaagde dat ik gaan werken was: ik voelde me slap en had braakneigingen, hoewel ik 's morgens niets had binnen gekregen.

Song of the day: ik heb vandaag het artikel in Humo van enkele weken geleden gelezen over de moord in Binche en ik moest denken aan Strange Fruit van Nina Simone. Keihard, maar jammer genoeg nog steeds soms realiteit.

22-02-07

lopen... het kriebelen

Al een lange tijd geen blog meer... Dat komt omdat ik niet kan lopen. Ik heb nog steeds last van die lies van mij. Vorige week was het beter, maar zaterdag tijdens de match verslechterde het weer. Maandag was het precies alsof het de dag voordien pas was gebeurd, zo slecht ging het.

 

Nu gaat het alweer wat beter. Het is nodig ook, want zaterdag wil ik zeker spelen. Het is de derby tegen Ede. Hoewel ik weet dat ik geen 100% zal zijn, zal ik alles geven om mijn netten schoon te houden.

 

We hebben de laatste tijd trouwens twee maal gewonnen. 1-0  tegen De Ploeg, na een goeie match, en 6-1 tegen De Buffalo's (die allerlaatste staan met 0 punten, dus eigenlijk telt dat niet echt). Tussendoor verloren we wel met 6-0 van Fortis Gent, maar toen speelden heel wat van onze betere spelers niet mee.

 

Het gevolg is dat we niet meer voorlaatste staan. Er staan nu twee ploegen achter ons, De Buffalo's en New Patjelli. Die laatste hebben wel twee matchen minder gespeeld dan wij, dus het is een virtueel klassement.

 

Die blessure begint stilaan op mijn zenuwen te werken. Lopen gaat nog steeds niet, net zoals badmintonnen. Ook Ruth zit al twee weken thuis. Ze voelde zicht vorige week al niet goed, en deze week zit ze de hele week thuis met griep. Bij haar jeukt het nog meer dan bij mij; ik heb nog mijn voetbal om buiten te komen.

 

Vorige week donderdag hebben we over de middag met de leerkrachten van SFI een benefietbasketbalmatch gespeeld tegen de leerlingen. 36-32 verloren, maar het was leuk. Misschien dat het door die extra inspanning is dat mijn blessure zaterdag weer verslechtte. Maar voor het goede doel heb ik het ervoor over...

 

Ondertussen liet Vincent me weten dat hij ook besmet is met het loopvirus! Hij heeft ondertussen de tien kilometerkaap gerond. Hij beschrijft ook het "verdorie-vandaag-rustdag-gevoel". Leuk! Zo kunnen we grensoverschrijdend elkaar blijven stimuleren.

 

Hij vroeg mij ook welke marathon ik wou lopen. Wel, door Kristof VL heb ik wel zin gekregen in Rotterdam. Hij doet dit jaar mee. Als ik nu eens volgend jaar zou meedoen? Met Vincent?? We'll see. Voorlopig eerste afspraak: 1 september 2007: halve marathon van Evergem.

 

Song of the day: Damien Rice, 9 Crimes (met een bevreemdende videoclip bovenop het bloedstollend mooi nummer!)

14:01 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: voetbal, ruth, lopen, vincent, lies, blessure |  Facebook |

29-01-07

Opnieuw geblesseerd

Zaterdag hebben we gevoetbald met de Filosoof tegen De Camorados uit Bentille. Ik durf de uitslag bijna niet schrijven: 7-1... En dan moet je weten dat ik nog vijf of zes keer iemand gestopt heb die alleen door was, en dat ik nog een penalty heb gestopt. Je moet niet vragen hoe goed we waren...

 

Het ergste was echter dat ik ook geblesseerd ben geraakt aan de lies. Stomweg door een doeltrap, midden de tweede helft. Bavo was al geblesseerd uitgevallen, dus we waren al met tien. De vervangingen waren al in de rust gebeurd. Als ik er nog was afgegaan, waren we nog met negen. En in het begin viel de pijn ook nog wel mee. Maar hoe verder in de wedstrijd, hoe meer pijn ik kreeg. Op het einde kon ik bijna niet meer stappen, met hilarische taferelen tot gevolg. Marc had blijkbaar als enige nog niet door dat ik geblesseerd was, en gaf (ondanks mijn roepen: "Niet naar mij, niet naar mij!") een terugspeelballetje. Gelukkig net naast doel, want ik zou hem anders niet kunnen pakken hebben.

 

Soit, ik was er bijna zeker van dat het een verrekking was, maar gisterenmorgen stond ik op en de pijn was verbeterd en ook gezakt naar mijn bil. Vooral dat laatste stemde me positief, want dat wijst op een contractuur. Ik hoop dat ik volgende week kan meespelen. Het is tegen De Ploeg uit Waarschoot. Dat is niet alleen een tegenstander die we misschien wel aankunnen, maar de kapitein is ook nog eens Jelle DS, een schoolvriend.

 

Lopen zal er deze week dus wel weer niet inzitten. Maar ik word goed verzorgd (!), dus ik hoop dat het volgende week wel weer lukt.

 

Song of the day: Jimi Hendrix, Voodoo child (hier in de extended live-versie van Woodstock!)